* به دلیل عدم تطبیق سیستم گوارشی و بهداشت به غذاهای محلی اعتماد نکنید.

* اجتماع میکروبی و بیماریهای گوارشی منطقه مورد نظر را بررسی کنید.

* از مدتی پیش از سفر اجازه ندهید بدن شما دچار کمبود مایعات شود.

* از مایعات متنوع به هر شکلی مکرراً استفاده کنید. حتی اگر مرکز تشنگی در اثر بیماری ارتفاع یا هر علت دیگری از کار بیفتد و در نتیجه احساس تشنگی نکنید.

* 65 درصد از رژیم غذایی در کوهستان باید مواد قندی باشد.

* ویتامینها را چه به صورت میو ه های خشک و چه به صورت مولتی ویتامین تامین کنید. همراه داشتن مواد اسیدی مانند لیموترش، زردآلو و ترشیها ضروری است، چون در بهبود سیستم تنفسی موثر است.

* نمک کافی مصرف کنید، چون احتمال تعادل الکترونیکی را افزایش داده و از گرفتگی عضلات و خستگی جلوگیری  میکند. پودرهای او.آر.اس بهترین ترکیب نمکی به شمار می آیند.

* صبحانه از مهمترین بخشهای تغذیه روزانه در کوهستان است. برای آن وقت کافی بگذارید، چون سبب ثابت نگه داشتن قند خون میشود.

* مصرف سوپ بخصوص در شب مفید بوده و از اسپاسم جلوگیری میکند و در تامین مایعات و حفظ گرمای بدن موثر است و حتماً روزی یک بار آن را به عنوان غذای کمکی در نظر بگیرید.

* یبوست در ارتفاع بسیار شایع است. با استفاده از غذاهای ملین و میو ه جات پُر فیبر از بروز آن جلوگیری کنید.

 

* از مصرف قهوه، الکل و چای سبز در ارتفاع پرهیز کنید.

* آب کمپوت، به دلیل افزودنیها و قند اضافی در آن ترشح اسید معده را تحریک میکند. بهتر است آن را رقیق کنید تا مانع ترش کردن و سوزش سردل نشود.

* سعی کنید از آ بمیو ه های تازه و یا بسته بندی شده که غنی تر از شکر است، استفاده کنید.

* پروتئینهای حیوانی مانند: گوشت، مرغ و ماهی را همواره با پروتئینهای گیاهی مصرف کنید.

* از نوشیدنیهای محلی که به صورت باز و غیربهداشتی عرضه میگردد پرهیز کنید.

* سعی کنید هر دو ساعت از مواد قندی و مایعات استفاده کنید.

* پختن برنج در ارتفاعات بالا بسیار مشکل است. چون آب دیر جوش می آید و از طرفی در دمای پایینتر از 100 درجه سانتیگراد به جوش می آید. حتی المقدور از برنجهای آماده طبخ استفاده کنید.